Jest to wstrząsająca opowieść o człowieku, który wychowywał się w rosyjskich domach dziecka. Straszliwe historie i opowieści na pewno wzbudzą w Was emocje. Książka bardzo smutna i na pewno nie nadaje się na poprawienie humoru. Opisuje za to realia (jest to autobiografia Rubena Gallego) naszych czasów. Zupełnie nie tak odległych... Świadczy o tym fakt przeczytania przez małego Rubena książki Stanisława Lema "Solaris". Jak sprawdzałem "Solaris" został wydany w Rosji dopiero w 1973 roku...
Jest to walka człowieka, bezbronnego człowieka z brutalną rzeczywistością systemu sowieckiego. Wygrana walka...
Bardzo gorąco polecam tę książkę!

Radziar, a jak ty trafiłeś na tę książkę?

Sprowadziłem ją sobie jak tylko zacząłem pracować w selkarze (czyt. DAWNO temu) - ktoś mi ją polecił i stwierdziłem, ze muszę przeczytać. A, że lubię książki mieć na własność, to leży u mnie na półce i czeka aż ją przeczytam po raz drugi. Dzięki za polecenie - jak znajdę chwilę to na pewno ją przeczytam (no i jak znajdę książkę).

Humor mi poprawiłeś, wiesz? Chociaż raz ktoś przeczytał mniej znaną książkę z mojego ogródka.

Cała przyjemność po mojej stronie

Polecam również artykuł W poczekalni śmierci

Dzien dobry,
Chociaż jestem stałą klientką Selkara to na forum dopiero debiutuję.
Książkę Gallego przeczytałam kilka lat temu. Nielekka to literatura, prawdziwa, jak ją czytasz to nie uciekniesz od emocji. Trudny temat ale czytasz dalej. Ja chyba podświadomie liczyłam, że w końcu na następnej stronie będzie już lżej, że pojawi się jakaś nadzieja. Ale to nie bajka. To Rosja i jej nieludzki system tasowania ludzi na tych przydatnych i tych do odstawki i zapomnienia.
Ksiązka stoi u mnie na półce ale nie wiem kiedy sięgnę po nią kolejny raz.