Co sądzicie o taj książce? Mnie zaciekawiła, niesamowita, wulgarna, wstrząsająca i najważniejsze PRAWDZIWA! Wspaniała powieść, która opowiada prawdę na temat młodzieży z Berlina Zachodniego o narkomanii oraz prostytucji nastolatek i nastolatków!   

Czytałam, ale nie wspominam miło, książka strasznie brutalna a przy tym nie wiem czy spełnia jedno ze swoich założeń, czyli czy przestrzega.

Czytałam bardzo dawno temu. Tak dawno, że narkotyki były w Polsce na etapie "kompotu" i "marychy". W czasach Ryśka Riedla i Dżemu.
Wtedy to była książka jeszcze egzotyczna. Teraz stała się uniwersalna. Niemieckie blokowisko z lat 70-tych i polskie obecnie czasem niewiele się różnią.
Wydaje mi się, że w Polsce ta książka jest aktualna teraz.
Choć w powodzi innych, bardziej drastycznych straciła na mocy przekazu.
Ale polecam - zwłaszcza młodzieży.

Książkę czytałam dawno... pamiętam, że wtedy wywarła na mnie wrażenie...jak zresztą i film. I myślę, że mimo zmieniających się czasów na młodzieży wciąż będzie wstrząsająca. Teraz jestem starsza i dlatego chyba mnie już tak nie szokuje, na pewno gdybym teraz ją przeczytała to by mi aż tak nie utkwiła w pamięci.

To jedna z tych książek gdy jak się miało te 15 czy 16 lat to bardzo wpływały na człowieka i
dawała do myślenia. Na pewno warta do przeczytania i przemyślenia sobie paru rzeczy
zanim sięgnie się po pewne używki.

My, dzieci z dworca zoo jest książką, która pokazuje ten cały świat narkomanii z innej strony niż jest to pokazywane w telewizji czy kolorowych pismach. Przynajmniej ja odczułam takie wrażenia. Oczywiście wszystko prowadzi do jednego stwierdzenia, że narkotyki są złe, jednak w te książce jest pokazane jak się przez to wszystko przechodzi etapami. Najpierw jest zafascynowanie i próbowanie, później 'super, ekstra' odloty po używkach, potem poważne 'bagno', z którego tylko nielicznym udaje się wyjść. To rozpaczliwe wołanie o pomoc również jest pokazane w tej książce, która uczy nie tylko tego jaki ma się stosunek do narkotyków czy narkomanów, ale ogólnie życia, które jest uzależnione od czegoś - obojętnie czego.

Pamiętam, że w czasach gimnazjalnych czułam się wręcz w obowiązku przeczytać całą serię "tych" książek ("My, dzieci z dworca ZOO", "Pamiętnik Narkomanki", "Heroina" etc.), których publiczne czytanie groziło wizytą u szkolnego pedagoga albo też było niemalże stuprocentowym dowodem na bycie narkomanem. A teraz? Bezsprzecznie moim pierwszym skojarzeniem jest David Bowie i jego wykonanie "Station to station" w wersji filmowej.