No z tym to się nie zgodzę. Moim zdaniem końcówka jest spaprana po mistrzowsku. Wszystko zakończone jednym machnięciem pióra. Już w Wiedźminie jest to lepiej zrobione. Chociaż cała trylogia była bardzo ciekawa i wciągająca to Sapkowski stracił w moich oczach właśnie przez zakończenie.

No chyba żartujesz? Cały zamek Stygga to jedno wielkie nieporozumienie. Autor nie miał pomysłu jak się pozbyć niepotrzebnych postaci i szast-prast postaci, które wcześniej nie z takimi problemami sobie radziły, umierają jedna po drugiej w odstępie paru stron. A potem autor "męczy bułę" z tym biednym wiedźminem jeszcze przez resztę książki, żeby zakończyć jego wątek jeszcze bezsensowniej. Za wtrącenie mitu arturiańskiego w sagę należy mu się (autorowi) swoją drogą sto kijów w pięty, ale to tylko moja opinia i w licentia poetica wtrącał się nie będę (inaczej bym żądał głowy autora ). Za to zakończenie Trylogii Husyckiej wydaje się bardziej przemyślane - nie zauważyłem jakoś ciachania postaci, bo autor nie ma pojęcia co z nimi zrobić. Wszystko konsekwentnie zmierza ku końcowi i ma jakieś swoje racjonalne przyczyny i skutki.

Sęk w tym, że mit arturiański nie był ani czymś niespodziewanym (ze dwa tomy wcześniej co najmniej były zbyt wyraźne nawiązania), a już na pewno nie świeżym, bo imię fantasy arturiańskiej i z wpływami arturiańskimi to Legion (zresztą w tym wypadku odsyłam do eseju Sapkowskiego "Piróg, albo nie ma złota w Szarych Górach").
I co powiesz na "śmierć" Geralta w zestawieniu z przytoczoną przez Ciebie śmiercią postaci z Trylogii Husyckiej (także zatem pominę jej imię)? Nie, imo bardziej zakończenie sagi wiedźmińskiej jest spaprane i nieprzemyślane. Świat i postaci wymknęły się autorowi spod kontroli i ten panicznie się wystraszył i zaczął ciąć na oślep, byle jakoś to skończyć. Ale nie musimy się co do tego zgadzać, co by to było, gdyby wszystkim podobało się to samo? A tak mamy przynajmniej o czym podyskutować.

1) Wspomniane opowiadanie napisane zostało dla żartu i Sapkowski wielokrotnie wspominał, że nie należy go łączyć z cyklem.
2) Przeanalizuj nieco to opowiadanie i zaraz zauważysz sporo rozbieżności. Sapkowski mógł sobie coś tam rzeczywiście planować wiele lat wcześniej odnośnie sagi i wspomnianego zamku (podobno sporo wcześniej planował trylogię, ale wydawca naciskał na więcej, stąd najgorszy tom cyklu w postaci "Chrztu ognia", gdzie postaci zygzakiem wędrują po mapie, ale nie dzieje się nic, co popycha fabułę do przodu - rzeczy, które wielokrotnie, także we wspomnianym przeze mnie eseju, wytykał wśród mizerii fantasy; młodsi czytelnicy wydają się jednak już tego nie pamiętać), co nie zmienia faktu, że niekoniecznie to co planował jest tym, co napisał. Zwłaszcza, że końcówka wiedźmina co i rusz ma jakieś takie niedoróbki w stylu "rozpędziłem się i co ja teraz z fabułą zrobię?"
Żeby nie było, bardzo lubię wiedźmina i twórczość Sapkowskiego, ale nie jestem bezkrytycznym fanem, który podchodzi do niej na kolanach. Sapkowskiemu zdecydowanie lepiej wychodziły krótkie formy i czasami żałuję, że na nich nie poprzestał.

Skad ja wiedzialem, ze uslysze, zarzut, ze 'Cos sie konczy cos sie zaczyna' jest napisane dla zartu?

No skoro autor sam napisał, że to dla żartu i nie należy tego z sagą łączyć, to chyba on wie najlepiej i ja Ciebie przekonywać nie muszę?

Wiesz, zaplanować sobie mógł wielką bitwę w zamku, a potem jeszcze 10 tomów, ale nagle się okazało, że czas przestać się rozpędzać i kończyć. No i ciach! Żartuję.
Niemniej, czy zaplanował, czy nie zaplanował, wie to na pewno tylko autor. Dla mnie, i nie tylko dla mnie, wygląda to jak niedoróbka, jakby wszystko się wymknęło spod kontroli. Ale jeszcze raz, ja mogę mieć takie wrażenie i może mi się to nie podobać, kto inny może to odbierać zupełnie inaczej. Jego prawo.
Dla mnie cały cykl został położony i tak nie przez to zabijanie postaci (przywykłem u Kresa, który nota bene uśmierca bohaterów o niebo lepiej), a przez te bzdurne arturiańskie wtręty, które pasują do sagi jak pięść do oka. A przez taką, a nie inną konwencję, ciągle zamiast traktować je poważnie, to kiedy czytam o Galahadzie, przed oczyma mam Michaela Palina.

Zwłaszcza, że końcówka wiedźmina co i rusz ma jakieś takie niedoróbki w stylu "rozpędziłem się i co ja teraz z fabułą zrobię?"

Mam takie samo zdanie, tyle że w stosunku do "Trylogii". Mam wrażenie, że pod koniec AS pomyślał "no już mam dużo stron, książka się za gruba robi, to tego i tamtego zabijemy i kończymy". Zakończenie było kompletnym zaskoczeniem, natomiast w przypadku Wiedźmina już od połowy ostatniego tomu czuło się zbliżającą katastrofę.

P.S. właśnie odkryłam pozytywną stronę zakończenia "Trylogii...". Zaskoczyło mnie, więc nie można go raczej nazwać nijakim (jak sama wcześniej napisałam), jakieś jest na pewno Co nie zmienia faktu, że wciąż uważam je za średnio dopracowane

Niestety moja biblioteczka znajduje się parę tysięcy kilometrów ode mnie więc nie jestem w stanie przytoczyć cytatu, ale sam AS twierdził coś nieco innego wcześniej w swoich artykułach. No nic to, dowód, dowodem, zakończenie było do bani.