Cień wiartu Zafona to książka, którą mogę szczerze polecić. Ujęła mnie taką melancholijną okładką. Ale długo stała w księgarniach a ja po nią nie sięgałem. Aż wreszcie dostałem ją w prezencie, albo z okazji świąt Bożego Narodzenia.
Pamiętam, że przeczytałem w jeden dzień. Nie chciało mi się w ogóle od niej odrywać.

Opowiada o chłopaku, Danielu, którego ojciec zabrał w wieku 7 lub 8 lat do starego magazynu, zwanego Cmentarzem książek. Zgodnie z rodzinną tradycją Daniel wybrał sobie jedną książkę, którą będzie musiał ocalić od Zapomnienia. Trafił na Cień wiatru Juliana Carraxa. Powieść go zafascynowała. Minęło kilka lat. Daniel postanowił dowiedzieć się więcej o autorze, odnaleźć inne jego dzieła, co okazuje się prawie niewykonalnym. Prawie wszystkie książki Carraxa zostały zniszczone, a te nieliczne, które istnieją również znikają w tajemniczych okolicznościach. Ktoś za wszelką cenę chce zniszczyć wszystkie egzemplarze dzieł tego zapomnianego i tak autora.
Daniel nie daje za wygraną i dalej prowadzi poszukiwania. Pomaga mu w tym jego przyjaciel, Fermin, który jest w mojej opinii najciekawszą postacią książki.
Jest o historia o tym, jak książka potrafi odmienić czyjeś życie. Z książką Carraxa związana jest cała, smutna zresztą historia. Daniel z Ferminem coraz bardziej angażując się w sprawę odkrywają kolejne fragmenty układanki. Początkowo było to tylko zabawą, potem przerodziło się w pasję. Stało się także niebezpieczne.

Mocną cechą książki Zafona są postacie, wyraziste, ciekawe, charakterystyczne. Także to, że akcja kręci się wokół książek. Zawsze lubiłem takie opowieści, gdzie jedne z głównych ról grają książki.

Mam ochotę sięgnąć po nie z dwóch powodów. Po 1. - jest o książkach, a po 2. o Barcelonie. Póki co przeczytałam tylko opis z tyłu, ale może zajrzę do środka.

'Gra Anioła' pozostawiła we mnie pewien niedosyt. Chyba była pisana w zbytnim pośpiechu. Nawet ta Barcelona jest jakaś taka mniej ciekawa.

Ja też odniosłem takie samo wrażenie. Parafrazując cytat, który podałaś, spodziewałem się salami a wyszła mortadela.
Postaci w Grze Anioła nie są już tak ciekawe, sama fabuła również. Urzeczony Cieniem wiatru, który jak dostałem w ręce czytałem przez cały dzień aż do końca, od razu pobiegłem do księgarni po Grę Anioła, jak tylko się ukazała. I od razu zacząłem czytać. I się rozczarowałem. Zafon dostał ode mnie kredyt po Cieniu wiatru, wiedziałem, że kupię jego kolejną książkę. Teraz to przekonanie się u mnie zachwiało.

przeczytalam cien wiatru, i przyznam,ze pierwsza polowa ksiazki troche nudna ,ale od drugiej polowy nie moglam juz sie oderwac. szkoda tylko,ze nigdy nie bylam  w Barcelonie

Gra Anioła to nie jest druga część, etka. Jedyne, co je łączy, to Barcelona i szczególna rola książek.

wlasnie skonczylam czytac "Gre Aniola". dziwi mnie tylko,ze autor zdecydowal sie napisac dwie rozne ksiazki o tej samej tematyce , z podobnymi lub identycznymi watkami. niemniej jednak bardzo sie wcaignelam i polecam goraco.

oj tak, zgadzam sie tam jest jakas tajemnicza moc

Polecacie inne książki tego autora? "Marinę" czy "Grę anioła"?

Moim skromnym zdaniem "Gra Anioła" jest sporo słabsza od przeczytanego przez Ciebie "Cienia wiatru". Nadal Barcelona (skrzywienie autora), nadal o książkach, ale już nieco inaczej. Na pewno David Martin nie zyskuje takiej sympatii czytelników jak Daniel Sempere, a tak świetnej postaci jak Fermin w "Grze Anioła" w ogóle nie ma.
Osobiście jeśli miałbym wybierać, którą z dwóch rzeczonych książek, "Marinę" czy "Grę Anioła", czytało mi się lepiej, wybrałbym "Marinę".