Wczoraj skończyłem czytać. To nieduża powieść, bardzo surowo, oszczędnie napisana. Jednak emocje jakie niesie ze sobą są przeogromne.

Jest to opowieść o Mężczyźnie (ojciec) i Chłopcu (syn), którzy podążają na południe przez doszczętnie zniszczony kraj. Postapokaliptyczny świat, w którym żyją to zgliszcza Stanów, szare, spalone, wszędzie jedynie popiół, dym i śmierć. Słońce prawie w ogóle nie świeci, jest coraz zimniej, a padający śnieg od razu szarzeje. Ludzie, których niewielu w ogóle przeżyło, zabijają się o jedzenie, wielu to kanibale. Nie dowiemy się jednak dlaczego tak jest, co spowodowało katastrofę, co zniszczyło Ziemię. Możemy się jedynie tego domyślać, bowiem nie to jest najważniejsze w powieści McCarthego.

Podróż głównych bohaterów jest tak naprawdę opowieścią o ludziach, którzy muszą przeżyć w tak ciężkich warunkach. To historia miłości ojca do syna, przeciągłego strachu o dziecko, a z drugiej strony dorastaniu w świecie pełnym zła. Czy wiara w innych ludzi ma jeszcze sens, kiedy każdy napotkany na drodze człowiek jest potencjalnym wrogiem? Czy dziecko, które widziało tyle złego, wyrośnie na dobrego, "niosącego ogień" człowieka? Czy w krytycznych sytuacjach jakiś cel w życiu jest niezbędny, pozwala nie tracić wiary, pozwala przeżyć? Czy, kiedy zajdzie potrzeba, jesteśmy zdolni do największych poświęceń lub też najgorszych okrucieństw? Czy w takim brutalnym świecie istnieje miejsce na miłość ojca do syna?

Niesamowita rzecz! Wciąga od pierwszej strony i nie pozwala się oderwać. Bardzo przygnębiająca jest w sumie i ponura, ale jednocześnie porządnie oszołamia i wstrząsa czytelniku. Polecam.

P.S.1. To nie jest fantastyka, postapokaliptyczny świat to jedynie tło opowieści.
P.S. 2. Niedługo do kin wejdzie film na podstawie tej opowieści. Na zachodzie już chyba jest, może ktoś oglądał?

Nic, tylko gonić do księgarni albo biblioteki...

A na film się wybiorę...sprawdzić i ocenić jak dobrze (lub źle) przełożyli niesamowitą prozę na język filmu. Wiem jedno, dobrego reżysera wybrali, oglądałem jego Propozycję i byłem pod wrażeniem. Połączenie brutalnej akcji i mistycyzmu. Myślę, że ten Pan koncertowo poradzi sobie również z ekranizacją Drogi.

Książki nie czytałem, ale film miał premierę w tamtym roku. Całkiem niezły, ale raczej w naszych kinach nie będzie wyświetlany. Pewnie uznano, że jest "zbyt nudny" dla polskiego widza.

Być może, zawsze pozostaje DVD albo telewizja pewnego dnia...

Bardzo chciałabym tę książkę przeczytać; Dwukrotnie czytałam "To nie jest kraj dla starych ludzi" i ta oszczędna w słowach proza zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Zresztą myślę, że braciom Coen świetnie udało się ją przełożyć na język filmu, co było niezwykle trudnym zadaniem.

"To nie jest kraj dla starych" - czytałam, gdyż nie chciało mi się oglądać filmu. Styl autora nie bardzo przypadł mi do gustu, częściowo pewnie dlatego, że nie przepadam za tą tematyką, powieść jakoś nie zrobiła wrażenia na mnie, nie spełniła moich oczekiwań.

Film jest słaby. Inne konkurujące z nim 'postapokaliptyki' biją go na głowę - Mad Maxy, Księga ocalenia, a nawet taka gra co się nazywa Fallout. Z takim patrzydełkiem jak Jestem legendą też przegrywa (no, może remisuje).

Książka natomiast jest bardzo dobra, ale operuje nastrojem, emocjami, klimatem i jest niespecjalnie przekładalna na język filmu. Pewnie zadecydowała logika rynku - skoro "To nie jest kraj dla starych ludzi" był takim sukcesem, to stwierdzono, że adaptacja kolejnej książki McCarthy'ego też będzie sukcesem, może nawet większym, z powodu owej "falloutowej" scenografii. Wyszła im tylko (słaba) ilustracja do książki.

Z drugiej strony - śmieszne są owe uniki polskich dystrybutorów filmowych, podchodzących do filmu jak żaba do jeża - "ojoj, jak mało akcji i jaki dołujący", sporo osób pewnie by to obejrzało w kinach, choćby z ciekawości. Ale, o ile mi wiadomo, filmy lepsze dramaturgicznie, będącę próbą wskrzeszenia ambitnej SF też ominęły polskie kina (Moon, Pandorum). Ktoś tu ma jednak widzów za kretynów...

Poza tym, "Droga" to jednak jest SF. Nieortodoksyjne, ale jest.

A ja miałam okazję przeczytać książkę i w moim odczuciu jest niesamowita.
Chociaż jest niezbyt pokaźna, chociaż napisana bardzo oszczędnie, i chociaż tak na dobrą sprawę opisuje TYLKO wędrówkę to wrażenia jakie miałam podczas czytania są nie do opisania. Z książki bije groza. Groza w słowa nie ujęta i pominięta. Groza wynikająca z niewiedzy, niepewności. Nie wiemy co się stało, ale wiemy, że to nasza wina. Książka wciąga niesamowicie, i czyta się bardzo łatwo.
Poruszającym jest fakt, że bohater nawet w tak trudnych czasach pamięta, ze człowiekiem się jest bez względu na okoliczności.

Po kolei.

McCarthy to pisarz genialny. Porusza tematykę psychiki ludzkiej więc podkreślę to mocno:
To nie jest fantastyka
On pisze, powiedziałbym, powieści psychologiczne. Przemierza drogę człowieka w głąb jego jestestwa. Stara się zdefiniować pewne granice, po których przekroczeniu, istota ludzka nie może już zawrócić.
Taka jest właśnie "Droga". Ukazuje próbę przetrwania, jednak nie za wszelką cenę. Sama metafora "niesienia ognia" - wypada się nad nią zastanowić.
Inne powieści tego pisarza potwierdzają powyższy wywód: akcja książki "Dziecię boże" dzieje się w USA, XX wieku (realia są autentyczne), zaś np: taki "Krwawy południk" dzieje się na dzikim zachodzie (nikomu jednak nie wpadło do głowy nazwać go westernem:)). Tematyka powyższych powieści, choć pozornie zupełnie różna, sprowadza się właśnie do wspomnianej wędrówki po ciemnych zakamarkach ludzkiej psychiki.

Udało mi się niedawno zobaczyć film "Droga". Jest, moim skromnym zdaniem, świetny.