Co tu dużo pisać. Każdy chyba zna, a nawet jeśli nie to słyszał Choć nie wierze, że ktoś nie czytał ani razu tej książki w całym swoim życiu. Co o niej myślicie? Dla mnie osobiście jest ona pięknym przykładem braterstwa, odwagi, prawdziwej przyjaźni i miłości do bliskich, a przedewszystkim do Ojczyzny. Piekna historia tymbardziej, ze rzeczywista. Przez większą część tej książki to łzy mi ciurkiem leciały A jakie są wasze odczucia?

Czytałam. Poruszyła mnie ta książka... to było prawdziwe. Trochę mi się nie podoba, że tak ważna i piękna książka jest lekturą szkolną. W szkole jest omawiana według schematu, co, moim zdaniem, odbiera jej piękno. Z drugiej strony mniej osób by wiedziało o istnieniu tej książki. Zraża mnie ta schematyczność w omawianiu tak ważnej lektury, ale tak już ma być.
Właściwie dzięki "Kamieniom na Szaniec" dowiedziałam się o istnieniu Cmentarza Powązkowskiego.

Czytałam dwa razy i za każdym razem od razu wczuwałam się w książkę. Zgodzę się z  tym, ze jest w kanonie- większość z mojej klasy przeczytała ją (a moi znajomi nie należą do fanów książek) i przynajmniej w  jakimś stopniu zostaliśmy uświadomieni jak to było podczas walki o polskość. Dzięki niej, w jakimś stopniu doceniłam to, że mogłam żyć w tamtych czasach, gdzie było trudno, bardzo trudno.

Zgadzam się z lucy27, każdy Polak powinien przeczytać. Tak strasznie żal mi było Rudego...
Oczywiście bohaterskie czyny, niesamowita odwaga itp. itd. Książka warta przeczytania i wzorce godne naśladowania.
Mimo to mi samej nieco się dłużyła, a połowy nazwisk nie spamiętałam. Także książki nie zaliczę do ulubionych, ani nawet jako jednej z lepszych lektur

Żeby nie było nudno, ja jestem zmuszony wyrazić nieco inną opinię, niż przedmówcy.
Wszyscy zwracają uwagę na chwytającą sercę historię o ludziach, którzy pięknie potrafili żyć i pięknie umeirać - tu pełna zgoda, chyba każdego spośród Polaków, wyłączając może tych, którzy ostentacyjnie walczą ze swoją ojczyzną, z powodu szczenięcego buntu czy prowincjonalnych kompleksów, jakoś ta historia wzruszy. Kwestia jest taka, że ta historia to nie fikcja, lecz właśnie... historia. Ergo, poddajemy ocenie nie tyle treści w książce zawarte (bo te wydarzyły się naprawdę i gdyby autor opowiedział je innemu pisarzowi, to ten również mógłby je przelać na papier), lecz sposób ich podania.
Przyznaję bez bicia - 'Kamienie na szaniec' czytałem lata temu i dziś z całą pewnością jestem bardziej krytycznym czytelnikiem. A mimo to już wówczas uważałem, że książka jest, hm..., źle napisana. Ubogi język, brak głębszej psychologii postaci, zdawkowe opisy zdarzeń (tj., by być ścisłym, przebieg był opisany wręcz zby dokładnie [jeśli mnie pamięć nie myli autor podawał nie tylko daty, ale i godziny niektórych akcji "Małego sabotażu"], natomiast opis jest zdawkowy pod względem emocji bohaterów, tzw. opisów przyrody etc.)... Szczerze, niektóre książki historyczne-naukowe, wydają mi się bardziej barwne, niźli proza Kamińskiego. Wcześniej tu zawarte recenzje, aż mnie zachęciły, żebym jeszcze raz sięgnął po tę książkę; być może coś mi przyćmiło oczy te lata temu, kiedy czytałem 'Kamienie', ale szczerze nie sądzę.

również ją przeczytałam. piękna i porażająca w swojej historii. lektury szkolne o takiej tematyce były jednymi z bardziej lubianych przeze mnie.

A ja nie rozumiem dlaczego Polacy aż tak celebrują od lat przeważnie powstanie warszawskie....tu być może się narażę ludziom, którzy tylko o nim słyszeli i tylko ono kojarzy im się z II wojną światową. Warto jednak również zainteresować się innymi wydarzeniami....

Zauważ jednak, że Polacy średnio interesują się swoją własną historią. Możliwe, że ten brak zainteresowania wynika z niewiedzy. I taaak mam na myśli nawet Katyń, który przecież co roku jest obecny w mediach i szeroko komentowany. Pamiętam, że w roku premiery filmu Wajdy, dziewczyna siedząca za mną w busie, opowiadała jak to im w szkole kazali iść do kina na "jakiś tam Katyń", jej kolega wyłożył jej całą historię, łącznie z datami i wszelkimi liczbami, co dziewczę skwitowało krótkim "aha... no i co z tego?". Ot nasza polska znajomość historii i szacunek do niej. Nawet podstaw nie łapiemy.

 A powstanie warszawskie... cóż to jedno z "najsłynniejszych" wydarzeń II wojny, celebrujemy to o czym wiemy więcej. Oczywiście argumentów za tym szczególnych traktowaniem powstania jest dużo więcej, przytoczyłam tylko ten najbardziej prozaiczny wg mnie.

Masz rację, jednak należy sobie zadać pytanie : Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego o historii naszego kraju mamy tak znikome podejście.... smutne to trochę, że z 2 wojną kojarzymy jedynie powstanie warszawskie, już o Katyniu nie wspomnę....

Może coś jest już nie tak na etapie edukacji, źle ułożony program, nauczyciele, którzy nie potrafią przekazać swojej wiedzy. A  może coś siedzi w nas, że nie mamy ochoty zgłębiać własnej historii, która swoją drogą jest dużo ciekawsza niż ta opisywana w szkolnych podręcznikach (a chodzi mi o to, że podręczniki oferują nam historię spisaną powierzchownie i po łebkach).

No ale może skończę już bo powoli robi się z tego