Swoją drogą - jak racjonalnie sprawdzić, czy ktoś czytał daną książkę?

Masz rację, etko. To zadanie trudne o ile nie niewykonalne.

Nam kiedyś polonista zadał pytanie na lekcji: Co stało w przedpokoju u Wolanda? Przyznam, że nie pamiętałem, ale jako, że dał czas do jutra, przekopałem wszystkie fragmenty Mistrza i Małgorzaty aż dowiedziałem, się, że tam gdzie u normalnych ludzi stoją parasolki i Wolanda stały szpady.

Fajnie, że dał jakiś czas. Ja byłam postawiona przed 'faktem dokonanym' ze strony nauczycielki.

Gdybym kiedyś uczył j. polskiego starałbym się zachęcać młodzież do poczytania wartościowych lektur, ale jeśli coś jest nudne, nie zmuszałbym ich na siłę słowami: Reymont wielkim pisarzem był, zachwycajcie się! Za to korzystałbym jak tylko się da z furtek typu - lektury nieobowiązkowe do wyboru. Dałbym możliwość wyboru uczniom. Bo w końcu na polskim uczymy się o literaturze. Jeśli taki uczeń, który będzie odchodził ze szkoły, nawet jeśli nie będzie znał wszystkich dzieł Reymonta, Prusa, i innych, wyniesie jednak z murów szkoły miłośc do książek, to już byłby wielki sukces nauczyciela. Jest wtedy szansa, że taki uczeń w przyszłości swoje braki nadrobi już samodzielnie podróżując po oceanie literatury.

Ładne podejście...
Często się myśli, że to na nauczycielach ciąży odpowiedzialność za wyniki egzaminów, czy to gimnazjalnych, czy to maturalnych. I stąd takie nauczanie... a że materiału dużo, czasu mało, dlatego tak to wygląda.

Etka, jakie egzaminy? Nowa matura to śmiech na sali, bo tam zda każdy, kto potrafi czytać ze zrozumieniem. Potrzebna jest śladowa wiedza z zakresu literatury. Ja się musiałam wykazać na swojej. Do końca życia będę pamiętać, że mnie pytali o impresjonizm w poezji, prymitywizm i heglowską historiozofię w Nie-boskiej komedii. Myślisz, że ktoś, kto teraz zdaje maturę ma o tym pojęcie?

A ja dostałem celującą z pisemnej i na całe szczęście ustnego nie musiałem zdawać. Ależ to była dla mnie ulga, bo dwa tygodnie bym musiał w książkach siedzieć i powtarzać. A potem poszedłem na politechnikę...

Ogólnie starą maturę z polskiego bardzo miło wspominam. Doceniam w niej to, że człowiek dostał temat i mógł swobodnie o nim przez pięć godzin popisać. Nie narzucano lektur, jakimi warto się podeprzeć. Można było wyszperać z głowy najróżniejsze książki, pisać o tym, co ci w duszy gra i dostać dobrą ocenę. A dziś od nowej matury odpycha mnie jedno straszne słowo: klucz.

Etka, jakie egzaminy? Nowa matura to śmiech na sali, bo tam zda każdy, kto potrafi czytać ze zrozumieniem. Potrzebna jest śladowa wiedza z zakresu literatury. Ja się musiałam wykazać na swojej. Do końca życia będę pamiętać, że mnie pytali o impresjonizm w poezji, prymitywizm i heglowską historiozofię w Nie-boskiej komedii. Myślisz, że ktoś, kto teraz zdaje maturę ma o tym pojęcie?

Wiem, że ta nowa matura nie jest taka jak trzeba. Ale, murietko, są nawet tacy, którzy i tej nowej matury z j. polskiego nie zdają. I sądzę, że nauczyciele się boją, że pretensje będą do nich...
Niedawno pewna znajoma pani polonistka była przerażona tym, że dzieci z czwartej klasy szkoły podstawowej nie wiedzą, że zdanie rozpoczyna się z wielkiej litery i kończy się je kropką. Przestraszyła się, że na egzaminie też porobią takie błędy i będzie wstyd. Wstyd i dla niej... i dla uczniów.

Błędne koło, po prostu.

Poza tym nie rozumiem sensu równania w dół...

Machina niestety ruszyła i ciężko ją będzie wyhamować murietko. Reformy i unowocześnianie systemu, wprowadzenie gimnazjów, to wszystko obniżyło wymagania. A jak raz się obniżyło to ciężko jest ustawić poprzeczkę na poprzednim poziomie, bo:

- matura okaże się katastrofą (już i tak jest obawa co będzie jak wejdzie obowiązkowa matematyka),
- na studiach zabraknie studentów a nauczycielom akademickim pracy. Wybór mieć pracę czy trzymać wysoki poziom i znaleźć się na bezrobociu... Co wybrać?

Na poziomie studiów już nie da się systemu naprawić, to musi pójść od podstawówek, poprzez gimnazja i licea. A tam jak widać edukatorzy mają podobny problem jak na uczelniach. Przez lata wytworzyło się przekonanie, że każdy powinien studiować, że to dobra przyszłość. Aż w końcu wyszło, że nie każdy się nadaje, że poniżej pewnego poziomu zejść nie można. I zonk.

Wiem, że ta nowa matura nie jest taka jak trzeba. Ale, murietko, są nawet tacy, którzy i tej nowej matury z j. polskiego nie zdają. I sądzę, że nauczyciele się boją, że pretensje będą do nich...

I tacy nie powinni uczyć się w szkołach średnich, tylko w zawodówkach. Przepraszam za szczerość, ale do łopaty też ktoś musi być.

Poza tym nie rozumiem sensu równania w dół...

Też trudno mi to pojąć, murietko.

Uelastycznienie tak, ale nie kosztem tego, co ludzie powinni znać. U nas był układ z polonistką, że w ciągu roku przerabialiśmy trzy lektury, które wybieraliśmy sami w demokratycznym losowaniu. Było ok, chociaż wtedy akurat Wharton był na topie, grr.

A jak śpiewa Poniedzielski: Kurs debila umacnia się...

1. Uelastycznienie tak, ale nie kosztem tego, co ludzie powinni znać.

2. U nas był układ z polonistką, że w ciągu roku przerabialiśmy trzy lektury, które wybieraliśmy sami w demokratycznym losowaniu.

1. Wielu teraz stawia pytanie, co tak naprawdę powinniśmy znać, a co jest tylko starym reliktem, skamieliną, nieaktualną już dawno treścią?

2. A jakbyście teraz uczyli się w liceum i mielibyście możliwość wyboru tych trzech tekstów, co by to było? Postawmy się na chwilę w sytuacji rybaka, który złowił złotą rybkę. Jakie są Wasze trzy życzenia? ?
Ja na pewno zaproponowałbym coś z fantastyki. Nie tylko dlatego, że gatunek ten lubię i darzę sentymentem, ale żeby pokazać klasie i nauczycielowi poloniście, że fantastyka to nie tylko głupie opowiastki o elfach i statkach kosmicznych, ale także całkiem dobra i poważna literatura.
Jako drugie życzenie wybrałbym jakąś książkę z tych wielkich dzieł literatury światowej, o których się w szkole gdzieś tam, w notatkach dotyczących epok literackich wspomina, ale w zasadzie nie mówi nic więcej. Jest ten Mickiewicz, Sienkiewicz, Słowacki... ale literatura światowa jest praktycznie nieobecna. Werter, Makbet, Raskolnikow, Lord Jim, ile więcej się czyta w szkole średniej?
Takiego Umberto Eco poznawałem dopiero po maturze już samodzielnie, Heminwaya także, podobnie jak jeszcze kilku innych pisarzy, o których nie zaszkodziłoby więcej wspomnieć w programie szkoły średniej.
I jako trzecie życzenie wybrałbym zapewne jakąś ciekawą książkę z literatury polskiej - żal mi na przykład, że nie było w liceum Zbigniewa Herberta i jego Barbarzyńcy w ogrodzie, nie było Kapuścińskiego!!