Etka nie wiem czy jego książki nie są czytywane przez "nasze" pokolenie, tylko przez starsze. Moja przyjaciółka dziewczyna około dwudziestki zaczytuje się nim bez pamięci, i swego czasu próbowała mnie zarazić tą pasją. Nie udało się jej, ale rezultat jest taki, że chociaż go nie lubię to znam większość jego książek.

Czasem odnoszę takie wrażenie, że ludzie pobłądzili trochę w literaturze... ok - przeczytać - jeszcze ujdzie... ale zachwycać się czymś takim podczas gdy są inne, o wiele lepsze książki, choć często bardzo mało znane? Ech.

Dajmy ludziom trochę pobłądzić, a potem ich nawrócimy. Mylić się rzecz ludzka.

jak dla mnie pisarz dosc specyficzny, niektorych jego ksiazek albo nie doczytalam, albo nie zrozumialam a inne wrecz zachwalam, polecam "Franky Furbo" chociaz podobno to bajka dla dzieci

Najpierw usłyszałam o filmie "Ptasiek", w owym czasie było dość sporo szumu (przynajmniej tak pamiętam). Bywał kilkakrotnie w telewizji, ale nigdy nie udało mi się obejrzeć. Później trafiłam na książkę. Faktycznie, jest dziwna, lecz wydawała się interesująca. Ale filmu już nie mam ochoty oglądać.
Faktycznie, niektóre jego opisy są rażące i powiedziałabym: niepotrzebne.

"Niezawinione śmierci" - dotyczy wypadku samochodowego podczas karambolu w stanie Oregon, powstałego na skutek zadymienia spowodowanego wypalaniem pól, w którym zginęła córka, zięć i dwoje wnucząt pisarza. Wtedy postanowił także walczyć o wstrzymanie tego powszechnego w USA procederu. Podporządkował temu celowi kolejne lata życia i zintensyfikował twórczość pisarską, uzyskane w ten sposób środki przeznaczając na realizację swych zamiarów. Według mnie rzecz warta uwagi.

Zdarzało mu się napisać interesującą powieść i wiele słabszych i w sumie tyle.

Mnie chyba najbardziej w pamięć zapadła książka "Niezawinione śmierci" może dlatego,że czytałam ją jako nastolatka i dość mocną mną poruszyła, może nawet zszokowała. "Ptasiek" owszem dość dziwna, ale mnie się podobała, miała dość głębokie przesłanie.

Najgorsze powieści tego pisarza IMO to "Spóźnieni kochankowie" i "Werniks".
Co do pierwszego to wg. nie poczułem klimatu, co do drugiego ciężko mi się czytało.

Przeczytałam swojego czasu "Nigdy, nigdy mnie nie złapiecie" i powiem krótko: szału nie ma. Musiałam spojrzeć w swojego bloga, żeby sobie przypomnieć o co w ogóle Whatronowi chodziło, bo wrażenie z lektury było tak nijakie, że wśród dziesiątek innych książek, jakie przeczytałam zupełnie się rozmyło o czym była; poza samym faktem przeczytania niewiele mi z niej w głowie zostało, niestety.
Nie wiem, czy to była dobra opcja na pierwsze spotkanie z Whatronem? Może trzeba było sięgnąć po "Ptaśka" czy nawet tych nieszczęsnych "Spóźnionych kochanków", o których czytam praktycznie same kiepskie opinie?
Obiecałam sobie, że wrócę do tego autora, ale bez pośpiechu - jest tylu innych lepszych pisarzy, których już znam i chciałabym przeczytać kolejne ich książki, że Wharton plasuje się gdzieś na końcu listy... rezerwowej.

A mi się "Rubio" podobał... Ale to  znaczy, że gdy sięgnę po inne książki tego autora będę mile zaskoczona