Nie lubię takich książek. Takie przesłodzone... właściwie nic nie wnoszą, jak dla mnie. Z lalkami Barbie mi się kojarzą i z różowym kolorem...
Po prostu naczytałam się takich ambitniejszych dzieł, że nie patrzyłam na takie książeczki...

Ojej, książka jako rozpałka do grilla. Straszne... prędzej bym na strych wyniosła niż spaliła książkę. (Ale w sumie nawet w bibliotekach trochę książek idzie na makulaturę i trzeba pomóc im w rozpadaniu się. To straszne!)
Koniec offtopa.

Książka jak wiele innych dla nastolatek - słodka, cukierkowa i o księżniczce - ah te dziewczęce marzenia. Może nie aż do spalenia, ale dla młodszej 10-12letniej siostry jak najbardziej.

Właśnie trwa film w telewizji, o tym samym tytule. Może ktoś zainteresowany jeszcze zdąży.

Nie zdążyłam na film. Może przy następnej okazji obejrzę.

Okładka faktycznie... nie wiem jakiego słowa użyć.  Zwykle staram się nie kierować okładką, jednak są przypadki kiedy nie da się nią nie sugerować.

Aniu, co do okładki, dużo ludzi tak ma. Najlepiej jest, jeśli okładka stanowi integralną część książki. Wtedy mniej więcej mamy jakiś zarys, o czym może być dana książka... Jak okładka mroczna, to od razu przychodzi na myśl mroczny klimat książki. Jak pstrokata, to (przynajmniej ja tak mam) że będzie się działo i o monotonii można zapomnieć. Jak różowa, to... ech, wiadomo.
Nie powinno oceniać się książki po okładce ani po tytule. Ale co zrobić, jak czasem tak się robi... Wszystkich się nie zadowoli a o gustach się nie dyskutuje...