Ta pisarka potrafiła pisać piękne i wzruszające opowieści dla dzieci. Mimo, że żyła przed ponad stu laty nadal świetnie się je czyta.
Pamiętam, że wziąłem Małego lorda dość późno, to już było w wieku ponad dwudziestu lat. A i tak łezka aż się w oku zakręciła, gdy obserwowałem, jak serce małego dziecka potrafi odmienić nawet tak zatwardziałego i pochmurnego człowieka jak hrabia Dorrincourt. Piękne to było.
A przecież pozostałem książki Frances Hodgson Burnett nie są wcale gorsze! Jeśli podobają się dzieciom i dorosłym to oznacza, że jest to najwyższej klasy literatura dla najmłodszych. Bo książki dla dzieci, które się podobają tylko dzieciom, nie są dobrymi książkami - jak powiedział dawno temu C.S. Lewis.

A czy Wy spotkaliście się kiedyś z książkami autorki? Jakie macie wrażenia?

Właściwie wszystkie książki Frances Hodgson Burnett napisane są na podobnym schemacie. Autorka bardzo dobrze potrafiła oddać ludzkie uczucia, to się wprost czuje. Mnie przygoda z Małą księżniczką i Tajemniczym ogrodzie ominęła jak na razie, ale zamierzam to nadrobić. Bo choć z wieku dziecięcego już dawno wyrosłem, mogę śmiało stwierdzić, że książki Frances Hodgson Burnett nadają się do czytania w każdym wieku.

W zamierzchłych czasach przeczytałam chyba wszystkie książki F. H. Burnett i to wielokrotnie (kiedyś czytałam wszystko wciąż od nowa, często powtarzałam). Bardzo mi się podobały, co tu dużo mówić. Mała księżniczka karmiąca szczury na poddaszu... lecz potem wszystko się jej ułożyło. Mały lord... Tajemniczy ogród... Nasunęło mi się pewne skojarzenie z Makuszyńskim - pod względem stylu co prawda te książki są zupełnie różne, ale Burnett podobnie jak Makuszyński przedstawia świat dobrym, stwarza bohaterów nie będących "złymi". Zaś prawdziwi "źli" mają szansę na zmianę na lepsze i zazwyczaj poprawiają się...

Książkę przeczytałam z zapartym tchem. Świat, który jest tam przedstawiony jest magiczny. Ten ogród, postaci. Ogólnie jest piękna

Są doskonałe jako odskocznia od codziennego, prawdziwego życia.

Zgadzam się. Przed chwila napisałem mniej więcej to samo w temacie o Ani z Zielonego wzgórza. W książkach F.H. Burnett bardzo podoba mi się jak autorka opisuje przemianę starych, zmęczonych życiem, bohaterów pod wpływem niezwykłej mocy dziecięcego charakteru. Może to naiwne, ale wzruszyło mnie to, jak zmieniał się powoli hrabia Dorrincourt pod wpływem swego wnuczka.

Tak, to moja ukochana pisarka z czasów dzieciństwa.
"Mała księżniczka" już mi się rozleciała, tak ją "molestowałam".
A "Tajemniczy ogród" to w ogóle jedna z najważniejszych książek chyba w moim życiu - uwielbiam, czytałam chyba z 10 razy, film też znam niemal na pamięć.
Poza tymi czytałam jeszcze "Małego lorda", ale był wtórny w stosunku do tych poprzednich książek i aż tak mi się już nie podobał.

"Mała księżniczka" i "Tajemniczy ogród" to jedne z moich ulubionych książek z dzieciństwa. Mimo iż od dawna nie mam już 12 lat nadal bardzo często do nich wracam. Na półce stoją sobie w wydaniu oryginalnym, jedna już nawet mi się rozlatuje;)
Ciepłe, pozytywne. Słoneczne książki!