Oj, ile to ja godzin spędziłem swego czasu z książkami Maya, nie zliczę. Zawsze będąc w bibliotece szukałem na odpowiednim regale czy jest coś autora, koniecznie pisane w pierwszej osobie z narracją Old Shatterhanda (tudzież Kara ben Nemsiego, jeśli akcja na wschodzie). Przeczytałem chyba wszystkie jakie w bibliotece znalazłem. Czy ktoś miał podobnie?

Hmm, Feival, jak widzę mamy bardzo podobne gusta literackie. To kolejna książka i auto, którego darzę wielką sympatią, a którego Ty również czytujesz. Ciekawe ile jeszcze takich przypadków będzie.

Sztucer Henry'ego, stary Sam Hawkens (jeśli się nie mylę), Winnetou, Inczu-czuna, wiele rzeczy, postaci i miejsc, które mi się kojarzą, choć tak dawno czytałem. I to wszechobecne określenie, padające ciągle z usta Sama Hawkensa - greenhorn.

Mi się od tych paru lat, kiedy się zaczytywałem w prozie Maya, pozapominało. Jedną z pierwszych arabskich książek Maya było "W podziemiach Mekki", jak się później dowiedziałem, kończona była przez innego pisarza, ale nie dało się zbytnio poznać.

Takie trzy, które najbardziej pamiętam to "Przez pustynię", "Przez dziki Kurdystan" i "Przez krainę Skipetarów". Ale jak mówię, trochę mi z głowy wywietrzało i na rozmowę o szczegółach musiałbym się uprzednio przygotować, przeczytawszy dzieła Maya jeszcze raz.

Wiesz, Ty czasem rzeczywiście nie jesteś jakimś moim dawno zaginionym bratem? Podziemia Mekki to była moja pierwsza powieść Maya.

Z tego, co pamiętam z dzieciństwa, nigdy raczej nie miałem zaginionej siostry. Ale często mówi się o czymś takim jak bratnie dusze. Może coś w tym jest?


Z trzech, które wymieniłem, dwie mam w domu, na trzecią poluję po antykwariatach. W podziemiach Mekki też mam. Swego czasu, jak wspominałem, przeczytałem prawie cały zasób Maya biblioteki. Ale po kilku latach pomyślałem sobie, że dobrze będzie zatrzymać choć niektóre z tych wspaniałych chwil spędzonych na wschodzi i zachodzie z Kara ben Nemsim czy Old Shatterhandem na swojej półce i niektóre z dzieł autora postanowiłem sobie zakupić.

Czytałam jedynie "Winnetou". Pamiętam, że w trakcie zachorowałam ostro i kończyłam tę książkę w szpitalu, he he. Dawno to było, w pierwszej lub drugiej gimnazjum. Ładna była książka, ale ja nie lubię, jak główny bohater umiera...

U mnie akurat Winnetou był zdecydowanie później. Na samym początku zaczytywałem się w cyklu arabskim i tak mi się podobał, że jakoś nie chciałem przerzucać się na Indian. Ale po przeczytaniu książki dziejącej się na Dzikim Zachodzie stwierdziłem, że Indianie nie są u Maya tacy źli. Później już nie było ważne czy akcja jest na wschodzie czy zachodzie. Patrzyłem tylko czy książka jest napisana w pierwszej osobie i czy narratorem jest Old Shatterhand bądź Kara ben Nemsi, którzy de facto są tą samą osobą pod dwoma imionami.

Sentyment do Maya pozostał mi do dziś.

Powieści Karola Maya mają coś w sobie, że pozostaje sentyment.

Niewątpliwie. Mnie zawsze imponowała postawa Old Shatterhanda. Jego prawdomówność, dotrzymywanie obietnic. Zachowanie godne naśladowania. Później, w wieku dwudziestu paru lat, niektóre rozwiązania fabularne, nieprawdopodobny fart bohatera mogą się wydać nieco dziecinne, niemożliwe. No, ale to są książki dla młodzieży. Jak czytałem w wieku podstawówki i początków liceum niemal pochłaniałem kolejne tomy. A i dziś czasem sięgnę, choć już nie z tak wielką częstotliwością.

Ja mam jeszcze w domu utrzymane w całkiem niezłym stanie wydania zeszytowe dzieł Karola Maya...świetna rzecz, tym bardziej, że o niektóre tytuły ciężko w dzisiejszych czasach...