Książki w oryginale czyta się o wiele lepiej niż w przekładzie, przynajmniej czyta się to co napisał autor, a nie to, co tłumacz uważał, że napisał autor. I wcale nie trzeba bardzo dobrze znać języka, na początku faktycznie co chwilę sięga się po słownik, ale po pewnym czasie nabiera się wprawy i można bez problemu zrozumieć książkę bez znajomości niektórych słów.

Co do "Ani ...", to pierwszy raz przeczytałam 6 części w 2 klasie podstawówki, byłam dość mocno chora przez 3-4 tygodnie, więc poważnie się nudziłam i posłałam mamę po książki do biblioteki. Gdy się pochwaliłam nauczycielce, to się dziwnie na mnie patrzyła  . Później przeczytałam w 5 klasie podstawówki pierwsze 3 części po raz drugi, gdy "Ania" była obowiązkową lekturą. Od tego czasu nigdy więcej po nią nie sięgnęłam, ale pamiętam, że bardzo, bardzo mi się podobała. Nawet próbowałam znaleźć w sobie duszę humanistki, ale jakoś mi nie wyszło  .

Zaczęłam czytać w podstawówce i spodobało mi się życie Ani- wszystko było takie proste, kolorowe nawet, gdy miała kłopoty. Nie czytałam wszystkich książek, ale filmy za to chętnie obejrzałam. Przyznam, że Gilbert był swego czasu  moim ideałem mężczyzny (ale kiedy to było). Rok temu z powodu braku innych lektur przeczytałam dalszą część "Ani.." i nie żałuję. Znowu poczułam się w jakiejś części dzieckiem

Aktorka nazywa się Megan Follows, tzn. jest najbardziej znaną odtwórczynią Ani, przynajmniej według mnie. Faktycznie, była przekonują w tej roli.

Powiem tak: kto nie przeczytał Ani, powinien jak najszybciej to nadrobić. Ja sama czytałam to gdzieś w 4-5 klasie, a później jeszcze w 6 jako lekturę
Książka tak charakterystyczna, ujmująca... zazdrościłam Ani życia w tamtych czasach, a wyobraźnię i zagapianie się ma dokładnie takie jak ja 

Ania będzie chyba zawsze jedną z moich ulubionych bohaterek literackich. Pierwszą część przeczytałam jako lekturę, a dalsze już dla rozrywki. Muszę powiedzieć, że co jakiś czas wracam do całej serii i przeczytanie jej zajmuje mi około 2-3 tygodni. A co najfajniejsze jeszcze mi się nie znudziła. Gadulstwo i roztrzepanie Ani rozśmiesza mnie za każdym razem, a przy ostatniej książce z serii zawsze mam wrażenie, że to na faktach autentycznych i taka Ania gdzieś tam kiedyś żyła. I zaraz mam ochotę pojechać na Wyspę Księcia Edwarda i poszukać domu Maryli i Mateusza:)

pamiętam jak dawniej polowałam w bibliotece na Anie ;D. Strasznie podobały mi się książki pani Montgomery.
 A zaczeło się od tego, że 'Ania' była moją lekturą z podstawówki!

Dalsze części Ani, gdy miała już dzieci pomagają mi wychowywać własne dzieci Ta wyobraźnia małego człowieka, której nie wolno ograniczać, ale umiejętnie pokierować. Te małe problemy, które skali dziecięcej są ogromne. Rozmawianie z dziećmi, rozwiązywanie różnych problemów. Oj, przydały mi się te książki
Tylko żal, że dzieci mają teraz tak mało swobody :/