wlasnie jestem swiezo po lekturze "Gringo wśród dzikich plemion" i przyznam,ze jestem pozytywnie zaskoczona. Znajac poglady Pana Cejrowskiego na "pewne" zyciowe sprawy przyznam szczerze,ze nawet mi do glowy nie przyszlo by przeczytac ktoras z jego ksiazek, do momentu kiedy w/w ksiazka zostala mi goraco polecona. Nigdy bym nie pomyslala, ze ten Pan ma taki talent:)

Podoba mi sie pomysl zamieszczenia barwnych zdjec, co chociaz w jakims  stopniu moze nam-ksiazkowym podroznikom przyblizyc tamten swiat.

Ksiazka rewelacja. Polecam!!!

Tak, Cejrowski potrafi opowiadać, robi to w sposób barwny tak, że wiele z tych historyjek na długo pozostaje w pamięci.

Gringo wśród dzikich plemion podobała mi się. Sporo ciekawostek i humoru, ale czasem niepotrzebne dłużyzny. Jednym z ciekawszych fragmentów był ten o książeczce zdrowia 

Książkę Gringo... mi się lekko czytało mimo, że jest ciężka.

A ja wprost przeciwnie , uwazam,ze ksiazka jak na pordoznicza jest bardzo lekka. Nazwy geograficzne i tego typu sprawy techniczne, ktore zazwyczaj przeszkadzaja mi w tersci, a ktore zajmuja wieksza czesc lektury podrozniczej (z wiadomego powodu) w w/w ksiazce zostaly ograniczon do minimum, a fabula zostala  rozwinieta o ciekawostki, smieszne historie i wiele innych interesujacych sytuacji.

Jeśli na ten temat czytało się wcześniej, to Cejrowski ze swoimi anegdotami przyczynia się do utrwalenia wiadomości. Poza tym suche fakty czy też uzupełniające można znaleźć w encyklopedii albo w internecie.
No i te jego uwagi na temat przestrzegania zasad bezpieczeństwa są na tyle obrazowe, klarowne i skłaniają do zastanowienia; są bardzo na miejscu.

Uwielbiam zarówno książki jak i programy W. Cejrowskiego. Facet zna się na rzeczy. Umie w ciekawy sposób pokazać kulturę innego kraju, życie dzikich plemion. Pisze o tym z pasją i z dużą dozą humoru jednocześnie to co mi się bardzo  podoba np w jego programach to to, że nie ocenia. Nie mówi dziwnych, ironicznych komentarzy i nie stawia wyżej  naszej kultury   

Wszystkim miłośnikom prozy Cejrowskiego, wychwalających jego lekki i barwny acz "pospolityzujący" styl, proponuję zajrzeć do jego pierwszej książki podróżniczej "Podróżnik WC". Jej lwia część to historyjki, które później ukazały się w "Gringo wśród dzikich plemion", lecz styl jest naprawdę dużo słabszy. Nie jest to żadna krytyka twórczości Cejrowskiego, jestem jej fanem. Po prostu naprawdę ciekawie jest zobaczyć jak jego pióro ulepszyło się przez lata do dzisiejszego stanu.
Takie sprostowanie do sprawy zachowania Cejrowskiego wobec działaczy homoseksualnych. Radzę poszukać filmika na youtube'ie z przebiegiem całej sytuacji. Naszli go jak banda chamów, kiedy ten podpisywał książki, wręczając mu pedalskie zabaweczki i pokazując plakaty z napisami "ZAKAZ CEJROWANIA". Miał powiedzieć "Szanowni Państwo, proszę nie przeszkadzać i zabrać plakaty a państwa zabawek nie potrzebuję"?

http://cejrowski.com/dziennik/index.php?id=56201406
już sześć lat temu Cejrowski pisał, że wyda podrasowane Orinoko. Wielokrotnie o tym wspominał w następnymi laty, ale póki co nic z tego (a wznowić "Podróżnika WC", mym skromnym zdaniem, nie sposób, tj. jak pisałem, połowa tej książki to 'Gringo' w wersji beta, poza tym duża część książki to memłanie WC o tym czym są dla niego podróże, nieopisanych później ponownie przygód jest tam naprawdę niewiele). Znany jest fakt, że Cejrowski pytany o następną książkę odpowiada "Jeszcze jej nie wydam, bo dwie, które są w sprzedaży, wciąż dobrze się sprzedają". Cóż, Łysiak miał problem z czytelniczym przejedzeniem w swoim czasie. King wydał kilka książek pod pseudonimem, mając ten sam problem. Aczkolwiek obaj pisarze są niezwykle płodni, a Cejrowski na dobrą sprawę napisał dwie dojrzałe książki (na upartego mógłbym napisać trzy 'Kołtun się jeży' dobrze się czyta, ale to autobiografia młodego kontrowersyjnego publicysty na topie; 'Sól do oka' i 'Młot na lewicę' to zbiory felietonów pisanych z myślą o gazetach [większość opublikowana w dodatku; niektóre nie, bo nikt nie chciał ich zakupić, obawiając się procesów]).