Hmm, Ty wiesz, że ja pierwszy raz z Sherlockiem spotkałem się dopiero przed czterema miesiącami? A z dzieciństwa już dawno wyrosłem. Bardzo miłe było to spotkanie, z którego relację przytoczę poniżej:



Przyznam się szczerze i bez przymusu, że jest to pierwsza powieść Arthura Conan Doyle'a, z jaką dane mi było kiedykolwiek się zetknąć. Pomimo wielkiej sławy Sherlocka Holmesa spisane wersje jego przygód nigdy nie trafiły w moje ręce. Aż do niedawna, kiedy to brat przyniósł tę książkę do domu. Powieść opowiada historię pewnej dawnej, tajemniczej i bardzo zagadkowej legendy, właściwie klątwy, która ma prześladować kolejnych członków rodu Baskerville'ów. Dawno temu, na długo przed tym, gdy doktor Mortimer zjawia się na Baker Street, by prosić Sherlocka Holmesa o pomoc, przodek Henry'ego Baskerville'a został zagryziony na moczarach przez, jak twierdzili świadkowie, ogromnego, piekielnego psa. Od tamtego wydarzenia urosła legenda o klątwie.
Piekielny zwierz po latach pojawia się ponownie, doprowadziwszy do śmierci Charlesa Baskervile'a, którego klient Sherlocka jest bezpośrednim spadkobiercą, ostatnim z rodu Baskerville'ów i, jak się okazuje dziedzicem znacznego majątku.

Tak w skrócie można opisać początek historii, zapowiadającej się jak powieść fantastyczna, w której znaczną rolę grają siły nieczyste, prześladujące ród i siedzibę Baskerville'ów. Oczywiście Sherlock Holmes, jak możecie się domyślić, nie da wiary temu prostemu, choć sprzecznemu z logika wyjaśnieniu, dopóki nie wyczerpią się wszelkie możliwości rzeczywiste.

Powieść Conan Doyle'a czyta się bardzo przyjemnie. Jest to, jak na mój gust, bardzo dobra książka dla młodzieży. Wciągająca, zawierająca ciekawe zagadki, ciekawą i nieco mroczną, ponurą scenerię zamku Baskerville Hall (aczkolwiek do ponurości Wichrowych Wzgórz dużo mu brakuje). Ale mimo to znajdą się w niej pewne minusy, które bardziej doświadczony wiekiem i oczytaniem czytelnik na pewno zauważy. Szczególnie mam na myśli pewne, wręcz dziecinne uproszczenia fabuły. Ot choćby kobieta kryjąca występki pewnego człowieka, w którym była zakochana, po dowiedzeniu się faktu, że ów mężczyzna ją oszukuje w jednej chwili zmienia diametralnie swoją postawę postanawiając ujawnić wszystkie fakty interesujące detektywów. No, moim zdaniem psychika ludzka jest trochę bardziej skomplikowana aniżeli to zostało tu opisane. Jeszcze kilka takich scen w książce można odnaleźć. Być może w wieku 14 lat bym nie zwrócił na to uwagi, ale teraz rzuciło mi się to w oczy od razu.
Niemniej jednak można trochę przymknąć oczy na drobne uchybienia, choćby przez fakt, że jest to właśnie książka dla młodzieży, książka przygodowa, która ma dostarczyć nam dobrej rozrywki i ciekawej historii.

Cieszę się, że przeczytałem "Psa Baskerville'ów". Po pierwsze dlatego, że jest to książka bardzo znana, niemal klasyka, której nie zaszkodzi poznać. Po drugie dlatego, że przyjemnie mi się czytało, stała się chwilową odskocznią od kłębiących mi się w głowie codziennych spraw. Odskocznią bardzo dobrą, bo chęć czytania była we mnie silniejsza od chęci zrobienia czegoś innego w danej chwili.
I po trzecie, Baskerville Hall i okolica to bardzo ciekawe, choć nieco ponure miejsce. Zawsze miałem słabość do krajobrazów XVIII i XIX wiecznej Anglii. Zwłaszcza krajobrazów wiejskich.

Sięgnąłem po Psa Barkerville'ów ponieważ brat sprowadził go do domu. A drugim bodźcem był dawno dawno oglądany film "Krótkie spięcie". Pamiętacie historię robota bojowego, który dzięki przypadkowemu uderzeniu pioruna uzyskał świadomość i uciekł z wojskowego instytutu?
Johny 5 bardzo lubił gromadzić nowe dane i w pewnym momencie dorwał się do regałów z książkami. "Pies Barkervill'ów" był jedną z książek, które czytał.
To wspomnienie z przeszłości wespół z okazją, która się pojawiła dzięki bratu sprawiło, że przeczytałem swoją pierwszą książkę o Sherlocku Holmesie.

Zależy którego Psa Baskervillów oglądałaś. Jeśli tego z Brettem, to bym się dziwiła, bo był świetnie zrobiony. Ale z tego co kojarzę, na DVD wyszły właśnie te z Brettem jako Holmesem.

Książki szalenie mi się podobały, teraz już chyba mniej... gdy poznałam Poirota. Filmów żadnych nie oglądałam. Swego czasu opowiadanie "Pies Baskerville'ów" przeraziło mnie. Jak dla mnie jest jednym ze słabszych.

Sherlock jest do tego stopnia wpisany w kanon klasyki kryminału, że ostatnio spotkałam się nawet z tematem maturalnym na temat jego i Herculesa Poirot, innego nieśmiertelnego detektywa.
Holmes to idealny przykład osoby, która posiada piekielną inteligencję i potrafi z niej sprawnie korzystać. Do tego Anglia w tle i mamy kryminał doskonały:)

lektury zmieniają się na lepsze, ale powoli. Np. w podstawówce jest teraz Harry Potter, opowieści z Narni i coś jeszcze fajnego ale nie pamiętam w tej chwili. Nie są to może arcydzieła literatury światowej, ale ja dzięki HP zacząłem w ogóle czytać.

Lubię zarówno Sherlocka, jak i Poirota  Książki czytałam już jakiś czas temu, teraz prawie nic z nich nie pamiętam, ale bardzo przyjemnie się czytało i chętnie bym jeszcze do nich wróciła.
Filmy jakieś oglądałam, ale średnio mi się podobały

Ja się na Sherlocku zawiodłem. Czytałem Psa Baskervilów i czekałem na zapierające dech w piersiach zwroty akcji i chciałem dobrze poznać tego sławnego detektywa. A Holmes'a jest tam jak na lekarstwo a zakończenie nie zaskakuje:/ Myślałem że mi szczęka opadnie a niestety wszystkiego się domyśliłem. Bardziej zaskakiwał mnie już Detektyw Monk (ten książkowy).