Ja już jestem po:)

Powiem szczerze - książkę czyta się łatwo i przyjemnie. Kolejne rozdziały połyka się z szybkością błyskawicy, aby tylko zobaczyć co będzie dalej. Schemat z poprzednich został zachowany, czyli jest nasz bohater, specjalista od symboli, który zostaje wplątany w sprawę najeżoną tajemnicami, związaną z bezpieczeństwem narodowym itp. Po drodze ma ( oczywiście razem z inteligentną partnerką) mnóstwo zagadek do rozwiązania.
Niestety uważam, że książka nie jest warta swej ceny - 45 zł ( tylko twarda okładka jest dostępna!). Jednakże trafne spostrzeżenia i odniesienia do tajemnic tego świata są dużym walorem tej książki. Oczywiście na końcu, aby książka nie była zwykłym thrillerem/kryminałem - ujawniane jest przesłanie głównego wątku książki. Osobiście przesłanie to bardzo mi się podobało

Odpadłam, widząc tytuł:
Odczytując Zaginiony symbol
Cox Simon.

Ech...

Ja już dawno przemęczyłam tą książke, czytało mi się okropnie. Oczekiwałam na coś lepszego, książka jak dla mnie nie warta ani szumu ani reklamy która wokól niej się działa. 
Znam dużo lepszych i mniej znanych ksiązek w bardzo podobnej tematyce które czytało się dużo lepiej !

Ja zakupiłem ta książkę dzień po premierze, nie czytałem nigdy Browna - a powód zakupu był czysto prozaiczny w biedronce w wersji z twardą oprawką była po 26zł;), oraz ciekawość gdyż tyle się mówi o jego książkach.

Co do książki, w mojej ocenie fajna, pewnie ten sam schemat co w jego poprzednich powieściach. Jak zawsze wszystko się wyjaśniło w ostatnich 50 stronach . Byłem zaskoczony, ale chyba warto przeczytać. Co do strony merytorycznej - dlatego przez wszystkich ta książka jest uważana za kontrowersyjną przez różne środowiska gdyż brown narzuca swoją wizje świata, ja patrze na te wydarzenia jako fikcje literacką i dobry pomysł na fabułę, a nie jak na wydarzenia które miały miejsce.
A co do tych "dodatków" - nabijanie kasy w mojej ocenie (ale tak to już jest kazdy chce coś skubnąć - a w ameryce już wszyscy z książką chodzą bo tych lożach masońskich - czysty biznes).

Chyba najsłabsza z książek Browna. Ciężko ją "zmęczyć". W pewnym momencie czytania fabuła robi się przewidywalna, a zakończenie rozczarowuje.

Chyba najsłabsza z książek Browna.

a czytałeś wszystkie? Bo dla mnie najgoszy był zwodniczy punkt - zmęczyłam strasznie. I jak sobie pomyślę że zaginiony symbol ma być jeszcze gorszy, to chyba odpuszczę.

Gdyby nie było wcześniejszych książek Browna, uznałabym Zaginiony symbol za niezłą książkę. A tak... strasznie przewidywalna, zabrakło mi elementu zaskoczenia, czegoś nowatorskiego. Niektóre motywy były jak skopiowane z poprzednich powieści. Chyba po następną jego książkę już nie sięgnę. 

Zdaję sobie sprawę z tego, że Dan Brown pisze książki „na jedno kopyto”, pod publiczność.  Autorowi zarzuca się szereg nieścisłości – mnie to akurat nie przeszkadza, gdyż jego powieści traktuję jako fikcję literacką a nie podręcznik historii, po który sięgnęłabym, gdybym pragnęła poznać fakty.  Nieustraszonemu Langdonowi w zmaganiach zawsze towarzyszy powalająca nie tylko urodą, ale także inteligencją, kobieta. Bohater działa pod presją czasu i stresu, z opałów wychodzi obronną ręką – to czyni jego powieści szalenie wciągającymi no i bestsellerami... Właśnie! Zauważyłam, że na książce „Zaginiony symbol” już w pierwszym dniu polskiej premiery widniał napis „nowy bestseller”, jeśli mam być szczera, to poczułam niesmak…           
Najbardziej chyba  zatopiłam się w fabule „Aniołów i demonów”… Już od pierwszych chwil autor – niczym wędkarz zarzucający przynętę - porywa czytelnika w świat niejasnych zagadek i uknutych intryg. Skąd się wziął wypalony na ciele zamordowanego fizyka tajemniczy symbol? Tym razem główny bohater wpada na trop tajemniczego bractwa Iluminatów. To oczywiście on odkrywa kolejne brutalne morderstwa, jest ich świadkiem. Pamiętam, że opis akcji ratunkowej utopionego kardynała czytałam z zapartym tchem… Poszukiwanie pojemnika z antymaterią – bomby ukrytej na terenie Watykanu – skradzionego z CERNu trzymało czytelnika w napięciu do ostatnich chwil. Ma się przeświadczenie, że główny bohater wyjdzie cało z opresji, wszystko dobrze się skończy, ale nim to się stanie wystawia się na próbę własną cierpliwość… Kusi, żeby zajrzeć na ostatnie strony, ale po cóż odbierać sobie przyjemność czytania?!